Tonalitetskrisa 1870-1920 | Særemne om musikkhistorie

Oppgaven er kvalitetssikret av redaksjonen på Studienett.no
  • Vgs - Musikk, dans og drama Vg3
  • Musikk i perspektiv 2
  • 5
  • 11
  • 3624
  • PDF

Særemne / Fordypningsoppgave: Tonalitetskrisa 1870-1920 | Særemne om musikkhistorie

Særemne med framstilling av musikken frå ca. 1870 – 1920, reaksjonane som oppstod etter Wagners tonalitetskrise i seinromantikken - de tre retningane impresjonismen, ekspresjonismen og primitivismen.

Kort "analyse" av Den sokne katedral av Claude Debussy.
1.sats, Mondestrunken, frå Pierrot Lunaire av Arnold Scönberg
Vårofferet Del 1, introduksjon og andre sats; Vårens bebudelse og Yngligedans.

Drøfting av karakteristiske trekk og virkemidlar ved verka, og musikken sett inn i eit samfunnsrelatert perspektiv. Til slutt kva musikken i desse retningane har hatt å seie for vidare utvikling.

På nynorsk.

Elevens kommentar

Språket er ikkje særlig godt. God blanding av nynorsk, bokmål og dialekt.

Utdrag

I dett særemnet skal eg ta for meg ei framstilling av musikken frå ca. 1870 – 1920, reaksjonane som oppstod etter Wagners tonalitetskrise i seinromantikken - de tre retningane impresjonismen, ekspresjonismen og primitivismen. Innanfor retninga impresjonismen vil eg ta for meg verket Den sokne katedral av Claude Debussy. I ekspresjonismen skal eg konsentrere meg om 1.sats, Mondestrunken, frå Pierrot Lunaire av Arnold Scönberg, og i primitivismen har eg valt Vårofferet Del 1, introduksjon og andre sats; Vårens bebudelse og Yngligedans. Eg vil drøfte karakteristiske trekk og virkemidlar ved verka, og sette musikken inn i eit samfunnsrelatert perspektiv. Til slutt vil eg nemne kva musikken i desse retningane har hatt å seie for vidare utvikling.

Tonalitetskrisa
På slutten av det 19. århundret utløyste Wagners komposisjonar en musikalsk debatt som seinare blei kjent som den store tonalitetskrisa. Wagner representerte den radikale tysk-austerriske retninga, nytysk, og braut med det tradisjonelle dur/moll-preget og funksjonsharmonikken. Det heile starta hjå dei tyske komponistane Liszt og Wagner, som fører tonalitetskrisa vidare og inspirerte seinare komponistar som Strauss, Wolf og Mahler. Det hele endar i ekspresjonismen hjå Schönberg med atonalitet og pantonalitet da tonalitetskrisa var komplett. Meininga med tonalitetskrisa var at musikken skulle speile samfunnet og kritisere feila og manglane. Dei brukte uvande stiltrekk og verkemidlar i komposisjonane som en protest mot romantikkens milde og ”forpynta” måte å framstille samfunnet på. Da tonaliteten var presset til det yttarste, mente nytenkjande komponistar at ein måtte gå bort frå dur-og molltonalitet, tradisjonell form og rytmikk for å komme seg vidare. Tersbasert akkordoppbygging og klare melodilinjer som hadde vore fundamentet i... Kjøp tilgang for å lese mer

Tonalitetskrisa 1870-1920 | Særemne om musikkhistorie

[1]
Brukernes anmeldelser
  • 25.02.2014
    Veldig bra skrevet, med mye nyttig info!